ඔබ මගේ ළඟ නැති උනත්,
          ඔබ මගෙන් ඇතට ගිහිං  

          සෑහෙන කාලයක් ගතවුනත්,
          විශ්වාස කරන්න...
          මට ඔබව මේ මොහොතේත් දැනෙනවා
          

          හරි පුදුමයි නේද? 

නිමක් නැති දොරේ ගලන ආදරේ..........

මගේ සිතිවිලි එකම අහසක ගොනු කරන්න මට පුළුවන් වුණා නම්,

මේ ගලන කදුළු නවතා ලන්න මගේ අකීකරු හිතට පුළුවන් වුණා නම්,
ගලාගෙන යන මේ ජිවිතේ එකම තැනක නතර කරගන්න මට පුළුවන් වුණා නම්,
ආදරේ හිතෙන වාරයක් වාරයක් ගානේ ඒ ආදරේ මට අයිති නැ කියල මගේ හිතට දන්වන්න මට පුළුවන් වුණා නම්,
සැනසීමක් නැති මේ හිතට නිවී සැනසෙන්න එකම එක වතාවක් හරි ඉඩ හරින්න මට පුළුවන් වුණා නම්,
ලෝකේ කොහේ හරි ඈතක හැංගිලා පුචිම පුංචි තිතක් වෙලා නොපෙනී යන්න මට පුළුවන් උන නම්,
මං මේ ගෙවන ජිවිතේ මගේ නෙමේ කියල තේරුම් ගන්න මට පුළුවන් වුණා නම්,
මොහොතකට මං ම නවතීවි
කොහේ වත් නමේ
මගේ හිත දොර අද්දරම
කියාගන්න බැරි දාහක් දේ එක්ක
මගේ හිත නවතී වී
ආයි කවදාවත්ම , පැවැත්මක් නැති විදිහටම
මේ සිතල කදුළු වල බර , අනේ ..............
මට තාමත් දැනෙනවා
අදහන්න මං තාමත් ජිවත් වෙනවා වගේ මට දැනෙනෙවා
විශ්වාස කරන්න, මට මැරෙන්න ඕන
හැමදාම කියනවා වගේ
මං ක්සිතිජයේ දී
ආයි හමුවෙන්න
අමතක කරන්න එපා
මං නැතිඋනොත් ක්සිතිජයට එන්න

බලාගෙන ඉන්නවා.............
මං.

''අම්මා මං තව මහත් වෙන්නේ නෑ. මේ ලොකු ඇඳුම් අපරාදේ''

මේ සටහන මං මගේ පරණ දින පොතකින් උපුටා ගන්නා ලද්දක්. මගේ මතකය නිවැරදි නං මං මේක ලියලා තියෙන්නේ 2012 මාර්තු මාසේ අග බාගයේදී වෙන්න ඕනා. මං මේ සටහන් පෙළ ටික දිනක සිට සොයමින් හිටියේ. මේ පරණ දේවල් නැවත නැවත කියවනකොට පුදුමාකාර පන්නරයක් හිතට දැනෙනෙව.



මාස දහයක කාලයක් මගේ ඇගේම කොටසක් විදිහට ජිවත් උන ඔයා හරියටම තව සති තුනකින් මගෙන් වෙන් වෙලා මේ ලෝකේ එලිය බලනවා. අම්මා කෙනෙක් ජිවිතේ ලබන සුන්දරම අත්දැකීම මේක වෙන්න ඇති. මම ඉපදෙනකොට මගේ අම්මාටත් මේ වගේම දැනෙන්න ඇති කියල මං විශ්වාස කරනවා. මට මතකයි මං ලංකාවෙන් එනකොට, හරියටම අව්රුදු දෙකහාමරකට තුනකට උඩදී මට ඕන කරන දේවල් ගන්න  අම්මාත් එක්ක යනකොට ඒ හැම අවස්ථාවකදීම ටිකක් ලොකු ඇඳුමක් දෙකක් අරගෙන මගේ බැග් එකට දාන්න මගේ  අම්මා අමතක කලේ නැ. එත් ඒ හැම අවස්ථාවකම මං  අම්මාට කිව්වේ ''අම්මා මං තව මහත් වෙන්නේ නෑ. මේ ලොකු ඇඳුම් අපරාදේ කියල''. එතකොට අම්මාගේ පිළිතුර වුනේ '' මේවා ඔයාට ටික දවසකින් ප්‍රයෝජනවත් වේවි '' යන්නයි.  එත් මගේ බඩ ටික ටික ලොකු වෙද්දී මට අදින්න පුළුවන් උනේ අම්මා මට බලෙන් දාලා එවපු ඇඳුම් ටික විතරයි.
ජිවිතේ කියන්නේ මහා පුදුම දෙයක්.
අපේ දෙමව්පියෝ සමහර දේවල් කරන්නේ ඉවෙන් වගේ.
අපිට ඒ අයත් එක්ක හැරෙන්න වත් බෑ.......................

පසු කියවීම

නිහඬව ගෙවීගිය පහුගිය වකවානුව හරියට
හීනයක් වගේ
මට මතකයි මම එක තැනක ලියුවා
සියලු ධන සිතිවිලි වලින් පසුව
 "සත්තයි ඒක වෙන්නෑ කියල..."
සත්තකින්ම අදහන්න මට ඔබ එපා
මේ ආත්මබවයේදී පමණක් නොව උපදින මතු
කිසිඳු ආත්මබවයේදී මට ඔබ එපා
පුරුවවේ මා කල යම් පිනක් අනුමෝදම් වීමෙන්
ඔබ මගේ ජීවිතයෙන් ඇතට යන්නට ඇති
ඇත්තටම එය අද මට ආශීර්වාදයකි
එවක මා හඬන්නට ඇති
වැලපෙන්නට ඇති
එනමුත් ඒ සියල්ල මට ආශීර්වාදයක් උනි
අද මා ලෝකයේ යම් තැනක සිටින්නේද
ඒ එදා ඔබ මා හැරදා ගිය නිසාවෙන්මය
ඔබ මගේ ලෝකයෙන් නික්ම නොයන්නට අදටත්
මා නිකමෙකි...

සැඩ පහරත් සමගම මා පහළටම ඇදී යයි...

සම්භාවනා

 

 

වඩින තුරු සඳ      එළිය
නෙත් අබියස      අඳුරුය
දිනක් කවදා හෝ   ඒවීය
හිරු පාය වී            එළිය

එන තුරා නුඹ මග      බලන්
හිඳිමි මා නෙත්          වලින්
පාරා සිතුවිලි සිත     අව්ලින්
දවාවී මේ දුක්       මතකයන්

නොදත් කමට                     කවිකම්
ලියවේය අනෝරා වැහි මත       ගිගුරුම් 
නගිත් නම් මහා ගිරි                    දම්
එයත් යෙහෙකි ඔබට මා හැර යා     නම්  

 ජීවිතය යනු එසේනම් මේ                    යයි
කියාදුන්නේ මට නුඹ                           ඇයි
අහස් ගැබ තුල සඳ එළිය සඟවා      කළුවරයි  
හිරු පායා නැවත එසේනම් එළිය වනු    ඇයි  

මම මේ ආදරේ විඳ ගත්තොත් මට පව් පිරේවි

මට මතක් වෙනවා ධර්මරාජේ ඉගනගත්තු මගේ යළුවෙක් කියපු කතාවක්.

" ජිව්තේ කවදා හරි දවසක,

ඒ ගැන ආයි පසුතැවෙන විදිහට ඔය ප්‍රශ්නෙට පිළිතුරු හොයන්න එපා"

මම එදා ඒ ප්‍රශ්නෙට කාලයට ඉඩ දීල බලා ගෙන හිටිය.

අද මට ඒ වගේ ප්‍රශ්න සීයදාහක් විතර තිනවා.

ජිවිතේ එන ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු නොදී පැනලා යන එක විසදුමක් නොවේ.

මට එදා ඒ ප්‍රශ්නෙට මුණ දෙන්න තරම් ශක්තියක් තිබුනා නම්,

අද මගේ ජිවිතේ ඇතුලේ මෙච්චර ප්‍රශ්න මට නොතිබෙන්න බොහෝදුරට ඉඩ තිබුනා.

මහනුවර පිළිමතලාවේ වට්ටප්පල ප්‍රදේශයේ දෙමහල් පුන්ච්ම පුංච් මාලිගාවක් හැදුව.

ඒ අපිට

මම දන්නා එකම එක දෙයක් තිනවා.

ඒ ගෙදර උඩුමහලේ කාමරයක් අදටත් දොරගුළු දාලා වහල තිනවා.

ඒ මන් වෙනුවෙන්.

ඒ කාමරේ දොරවල් හැමදාමත් වහලා තියේවි.

ඔයාගේ නෝනා වත් ඒ කාමරේ දොර අරින්න උත්සහ කරන එකක් නැ.

මම මගේ ජීවතේ කරපු එකම එක වරදටවත් ඔයා මට සමව දුන්නේ නැ.

මම කවද හරි දවසක මැරෙන්නේ වැරදි කාරයෙක් විදිහට.

ඒ කියන්නේ වරදකට සමාවක් නොලබපු මනුෂ්ශ්යෙක් විදිහට.

මම කරපු එකම එක වරදට මට දුන්නු දඩුවම දරුණු වැඩි කියල කවදා හරි දවසක ඔයාට හිතේවි.

මම ආදරේ කලා, වයිර කලා, පලි ගත්තා, දුක් වින්දා, හැඬුවා, වැලපුනා ....

මේ හැම දෙයක්ම මගේ තනි හිත පිලි ගත්තා, මට තනි රැක්කා, ඔයා වගේ මාව තනි කලේ නෑ.

"වින්ද්‍යා මගේ අස් වලින් ඇතට යන්නෙපා"

අද මන් ඔයාගේ ඇස් වලින් මුහුදු හතකටත් වැඩිය ඇතයි.

අස් පියවෙන හැම මොහොතකම ඔයා මගේ ඇස් ඉදිරියට එනවා.

චායාවක් විදිහට නෙමේ,

ජීවමානව.

මම මේ ආදරේ විඳ ගත්තොත් මට පව් පිරේවි.